Als je de komende zeven maanden een heel boos meisje door Rotterdam ziet fietsen, pas dan maar op; dit meisje is in oorlog met de wereld. En dat komt doordat haar haren zijn gekortwiekt.
In januari van dit jaar waren haar toen-iets-minder-blonde lokken ook al op schouderlengte genipt, een inschattingsfoutje toen ze besloot dat ze 'toe was aan iets anders'. Omdat haar ogen pijn deden wannneer ze in de spiegel keek, heeft ze de zeven maanden daarna heur haar niet meer geknipt. Dit resulteerde in lange maar een enigszins doods uitziende coupe, wat haar deed besluiten dat de achterkant wel wat laagjes kon gebruiken, maar, zoals ze zei, "Het langste moet even lang blijven." Helaas was de kapper het hier niet mee eens. Na een half uurtje in de grote stoel had het meisje weer het schouderlange haar dat ze zo lelijk vond, iets wat pas echt tot haar doordrong toen de kapper al lang en breed weg was.

En nu verstopt ze haar resterende beetje haar in kleine knotjes, mijdt ze spiegels alsof ze een vampier is en grijpt af en toe wanhopig naar de plek waar eens een haardos zat. Het feit dat iedereen zegt dat het wel meevalt maakt haar nog veel nijdiger. En dat schuift ze niet onder stoelen of banken. Op weg naar haar werk rijdt ze voetgangers die op het fietspad lopen expres-bijna aan, maakt veelvuldig gebruikt van haar fietsbel, crosst tussen alle auto's door en snijdt de rest van de fietsers af. Als ze thuis komt drinkt ze liters melk, eet voedingsupplementen alsof het smarties zijn en zoekt het internet af naar wondermiddeltjes voor de haargroei, luid zuchtend omdat ze weet dat er toch niets is dat helpt.

De wereld zal de komende zeven maanden flink moeten afzien. En of het het waard is?

Jazeker.