Ik ben terug van mijn mini-vakantie en ik ben een beetje ziek. Omdat ik het zo zonde van mijn tijd vind om de hele dag als een zielig vogeltje op de bank te hangen of om wxc3xa9xc3xa9r mijn kamer op te ruimen (= hxc3xa9t klusje als je niet-zo-heel-erg-ziek bent) ben ik zojuist make-uploos  naar de Albert Heijn gefietst om mijn studentenreisproduct op te halen en ingevroren fruit te kopen. Gewoon, als cadeautje voor mezelf, zodat ik het morgen wanneer ik me Goed en Fit voel niet meer hoef te doen.

In plaats van xc3xa9xc3xa9n pakje invriesframboosjes besloot ik maar de halve afdeling op te kopen, en oh ik had ook nog thee nodig, en soep? Nadat ik twee kilo kijkmijeenszieligzijn-voedsel in mijn mandje had gepropt rekende ik af bij een vrolijke jongen van krap zestien, die me een fijne avond toewenste. Vergeleken met hem was ik hoogbejaard en buitengewoon slonzig – en gek genoeg voelde dat goed. Ik glimlachte terug met de air van iemand die alles in het leven al eens  heeft gezien en strompelde naar buiten.

Af en toe denk ik dat ik actrice zou moeten worden. Gelukkig maar dat over anderhalve week het echte leven weer begint.