het een na laatste bericht
Web-log is veranderd in een onherbergzaam doolhof. Waarbij je een paar maanden geleden nog werd doodgegooid met typelists zijn ze nu onvindbaar, het aanpassen van de layout gaat nog steeds even omslachtig en van dat hele typepad snap ik geen fuck.
Misschien ligt het aan mij (ik ben ook immers een technologie-leek die wegrent als ze iets niet begrijpt), maar ik kap ermee. Ik ga een WordPress-account aanmaken en vanaf daar verder schrijven. Misschien is het een nog lastiger blogplatform, maar het ziet er in ieder geval een stuk beter uit.
Ik heb alleen nog een nieuwe naam nodig (uiteraard was de enige leuke naam die ik kon bedenken, dammitjanet, al vergeven aan een stelletje Spaanse journalisten die nooit updaten). Gelukkig heb ik een hele week om erover na te denken, omdat ik vanaf maandag in het altijd mooie Amsterdam zit voor de Intreeweek van de UvA.
Tot snel.
het was overigens heel leuk in parijs, daar niet van
Ik ben terug van mijn mini-vakantie en ik ben een beetje ziek. Omdat ik het zo zonde van mijn tijd vind om de hele dag als een zielig vogeltje op de bank te hangen of om wxc3xa9xc3xa9r mijn kamer op te ruimen (= hxc3xa9t klusje als je niet-zo-heel-erg-ziek bent) ben ik zojuist make-uploos naar de Albert Heijn gefietst om mijn studentenreisproduct op te halen en ingevroren fruit te kopen. Gewoon, als cadeautje voor mezelf, zodat ik het morgen wanneer ik me Goed en Fit voel niet meer hoef te doen.
In plaats van xc3xa9xc3xa9n pakje invriesframboosjes besloot ik maar de halve afdeling op te kopen, en oh ik had ook nog thee nodig, en soep? Nadat ik twee kilo kijkmijeenszieligzijn-voedsel in mijn mandje had gepropt rekende ik af bij een vrolijke jongen van krap zestien, die me een fijne avond toewenste. Vergeleken met hem was ik hoogbejaard en buitengewoon slonzig – en gek genoeg voelde dat goed. Ik glimlachte terug met de air van iemand die alles in het leven al eens heeft gezien en strompelde naar buiten.
Af en toe denk ik dat ik actrice zou moeten worden. Gelukkig maar dat over anderhalve week het echte leven weer begint.
dit bericht is alleen leuk voor de mensen die de klokkenluider van de notre dame hebben gelezen en dan nog steeds niet echt
Zaterdag ga ik al naar Parijs en ik heb nog geen blik in mijn toeristenboekje geworpen. Dat komt onderweg nog wel, misschien, ooit. Zolang we de Notre-Dame maar kunnen vinden, zolang we de kathedraal maar kunnen beklimmen en in de erkers op zoek kunnen gaan naar Quasiomodo. Ik wil de studeerkamer van Frollo bekijken en in de donkere hoekjes zoeken naar een Gotisch handschrift, naar het woord 'AN'Axc5x80KH. Volgens Victor Hugo was dit woord al in de negentiende eeuw uitgeveegd, maar er is vast wel wanhopige ziel die het opnieuw in de stenen heeft gekrast…
ik wilde het kapsel van serena maar ik zie er uit als de moeder van blair
Als je de komende zeven maanden een heel boos meisje door Rotterdam ziet fietsen, pas dan maar op; dit meisje is in oorlog met de wereld. En dat komt doordat haar haren zijn gekortwiekt.
In januari van dit jaar waren haar toen-iets-minder-blonde lokken ook al op schouderlengte genipt, een inschattingsfoutje toen ze besloot dat ze 'toe was aan iets anders'. Omdat haar ogen pijn deden wannneer ze in de spiegel keek, heeft ze de zeven maanden daarna heur haar niet meer geknipt. Dit resulteerde in lange maar een enigszins doods uitziende coupe, wat haar deed besluiten dat de achterkant wel wat laagjes kon gebruiken, maar, zoals ze zei, "Het langste moet even lang blijven." Helaas was de kapper het hier niet mee eens. Na een half uurtje in de grote stoel had het meisje weer het schouderlange haar dat ze zo lelijk vond, iets wat pas echt tot haar doordrong toen de kapper al lang en breed weg was.
En nu verstopt ze haar resterende beetje haar in kleine knotjes, mijdt ze spiegels alsof ze een vampier is en grijpt af en toe wanhopig naar de plek waar eens een haardos zat. Het feit dat iedereen zegt dat het wel meevalt maakt haar nog veel nijdiger. En dat schuift ze niet onder stoelen of banken. Op weg naar haar werk rijdt ze voetgangers die op het fietspad lopen expres-bijna aan, maakt veelvuldig gebruikt van haar fietsbel, crosst tussen alle auto's door en snijdt de rest van de fietsers af. Als ze thuis komt drinkt ze liters melk, eet voedingsupplementen alsof het smarties zijn en zoekt het internet af naar wondermiddeltjes voor de haargroei, luid zuchtend omdat ze weet dat er toch niets is dat helpt.
De wereld zal de komende zeven maanden flink moeten afzien. En of het het waard is?
Jazeker.
klaar voor de start?
Er is niets dat ik leuker vind dan opnieuw beginnen. Een nieuwe web-log, een new game in een willekeurig computerspel en niet te vergeten, een nieuw schooljaar. Nog geen slechte cijfers, nog geen achterstand in wiskunde-huiswerk en nog geen uit elkaar gevallen schriften. Toen ik nog op de middelbare school zat was het tripje naar de schoolcampus van V&D het hoogtepunt van het leerjaar. Helaas hoef je op de universiteit je boeken niet de kaften en zijn schriften nauwelijks nodig; met een paar collegeblokken en een pen kom je ver genoeg.
En na een jaar aankloten weer met een schone lei aan een nieuw jaar beginnen? Dacht het niet, op het hoger onderwijs neem je die onvoldoendes gewoon mee. Niets ieder jaar een frisse start maken, gewoon lekker doorbikkelen in die zomervakantie, anders haal je je Pee niet.
Het is maar goed dat ik in februari gestopt ben met mijn studie. Alle slechte aantekening konden de prullenbak in en ik hoefde me geen zorgen meer te maken over hoe ik die 1 voor psychofysiologie in godsnaam op zou moeten halen.
Over een maand mag ik weer beginnen aan een nieuwe studie. Mijn agenda ligt al klaar, mijn collegeblok ook en ik zelf ben al helemaal in een Goede Start-spirit. Dit jaar maak ik alle opdrachten, let ik op tijdens colleges en word ik wxc3xa9l een Goede Student. Ik pak alle muntjes, spaar mijn extra levens en ga door naar het volgende level. xc3x89xc3xa9n keer van voor af aan beginnen kan wel, maar als ik weer faal ben ik echt game over. Ik hoop dat die gedachte genoeg is om me het gehele jaar even gemotiveerd te houden als dat ik nu ben.
summer ’06
Het leukste aan ouder worden is dat je constanter wordt. Vond ik op mijn dertiende mijn elfjarige zelf kinderachtig, vond ik op mijn vijftiende mezelf als dertienjarige belachelijk en vond de zeventienjarige Lisa de vijftienjarige mevrouw Veecee een idioot, op mijn negentiende ben ik best tevreden over de persoon die ik was toen ik zeventien was. Okee, ik had wel wat harder voor school mogen werken en wat minder geobsedeerd kunnen doen over ~sommige~ bands, over het algemeen mag ik mezelf wel.
En nu kan ik eindelijk zeggen dat sommige fandoms geen bevliegingen waren, maar blijvende lievelings-dingen. Zo luister ik deze zomer al vier jaar naar PJ Harvey, lees ik al vier jaar Sprong in de Leegte en is Interview with the vampire al vier jaar een van mijner favoriete films. Oh, en ik heb inmiddels al vier jaar geen vlees gegeten. De oude lullen die altijd zeuren over wie ze de jaren '70 op vergane festivals hebben gezien lachen mijn mini-jubeleumpjes misschien vierkant uit, maar op mijn leeftijd is het haast niet voor te stellen om iets jaren, laat staan decennia lang leuk te vinden. Ben benieuwd hoe het over zesenveertig jaar is…
klad
En het leukste zijn de sterke herinneringen die zo naturel aanvoelen. Toen ik gisteren na twee jaar mijn Placebo-dvd weer opzette had ik het gevoel dat ik terug was in de zomervakantie van 2008. Net terug van mijn eerste-vakantie-buiten-Europa moest ik tegen alle afspraken in vier dagen per week op komen draven bij de HEMA, waar ik afgekat werd omdat ik te langzaam aanvulde. Ik kocht Fuel for life omdat ik de reclame zo leuk vond en smeerde mijn handcrxc3xa8me in met vieze handcrxc3xa8me uit Thailand, gewoon omdat de tube zo mooi was.
Toen ik eindelijk zo ver wat dat ik mijn haar platinablond wilde laten kleuren zei de kapper dat het onmogelijk was en liet ik het highlighten. Ik was doodsbang dat het verkeerd zou vallen, maar het was wel okee, had alleen wel wat heftiger gemogen. Inmiddels smeer ik al twee jaar zonder blikken of blozen allerlei kleuren in mijn haar, maar het is nooit precies zoals ik zou willen.
Als ik mijn Placebo-dvd kijk weet ik het allemaal weer en hapert net als vanouds bij Special Needs. Maar goed, wat wil je dan ook met een illegale kopie van de Thaise markt…
je bent dik
Laatst las ik in een tijdschrift dat meisjes onzekerder worden van het zien van volle modellen dan van het zien van slanke modellen. Volgens het artikel is dit omdat de zogenaamde XL-modellen vrouwen herinneren aan hun eigen vetrolletjes, terwijl ze zich met slanke modellen niet echt meer identificeren want 'dat is toch een model'.
Volgens mij komt het eerder doordat het zien van een knappe goedgevulde vrouw hen laat twijfelen aan het nut van al die jaren lijnen, aan het laten staan van dat extra broodje kaas en vervolgens het schuldgevoel van die halve reep chocolade. En daar is dan die 'dikke' vrouw, die maar een beetje vreet wat ze wilt en er toch beter uit ziet dan jij (en waarom is haar vet nou wel regelmatig verdeeld terwijl jij spillebenen maar ook een over de broekrand hellende buik hebt?). En dan maar weer een low-fat koffie nemen terwijl zij aan het tafeltje naast je twee zakjes suiker in haar koffie drinkt en er een brownie bij eet. En toch is ze veel sexier en succesvoller. Bitch…
Nee, dan de graatmagere modellen. Die roepen allemaal wel dat het gewoon de bouw is, maar iedereen weet dat ze leven op worteltjes en sla en cola light. Ze zien er ook beter uit dan jij, maar zxc3xadj moeten dan ook wel anderhalf uur rennen op een halve appel terwijl jij lui tv kan kijken op de bank met een zak chips onder het mom 'morgen is het weer balansdag'. Wie mooi wilt zijn moet lijden. Da's wel zo eerlijk.
adieu mes amis
Ik heb geen tijd om te bloggen, of te hyven of te twitteren of op te ruimen of boze brieven naar kamernet te schrijven, geen tijd om gezellig koffie te drinken of twee stuks fruit per dag te eten of een goed boek te lezen want ik ben in Londen, Londen, Londen!